Naar Weener

Vandaag besloot ik een rondje naar Weener te maken. Tot de Duitse grens was er weinig aan. Het begon al bij het lawaai-sport-centrum Emmen: normaal is de weg hier naartoe vrij leeg, nu waren er motor cross wedstrijden en een race motor op het landweggetje paseerde mij terwijl hij extreem accelereerde en het voorwiel van de motor kwam omhoog. Het is treurig dat deze mensen een rijbewijs hebben.

Daarna volgde een mooi en leuk stukje over fietspaden. Ik kwam bijzonder veel wandelaars tegen. Ik pauzeerde bij een bankje. Normaal zie je in dit gebied helemaal geen mensen, nu waren er veel buitensporters. Helaas kwam ik op een gegeven moment de irritante vieze en lawaaiige en levensgevaarlijke motorrijders weer tegen, soms in groepen van vier tot zes personen. Ze reden niet hard, maar het stinkt behoorlijk als deze vieze voertuigen voorbij komen. Ik had bewust de kleinste weggetjes langs de grens opgezocht waar normaal slechts enkele auto’s rijden, nu waren er wandelaars, fietsers, auto’s en motoren. Toen ik een boch nam kwam er weer een idiote motorrijder op hoge snelheid en veel herrie aan: hij reed plat door de bocht. Zo zie je maar weer wat de mentaliteit van een aantal motorrijders is: hard scheuren op kleine wegen waar wandelaars en fietsers aan het recreeeren zijn.

Toen ik bij Bourtange de grens over stak waren er nog steeds veel motorrijders. Gelukkig verdwenen de motorrijders uit mijn zicht toen ik Duitsland verder in reed. Het fietsen werd weer leuk, je had niet meer het idee dat elk moment op hoge snelheid onverwacht een motor aan kwam rijden. Het nieuwe fietspad langs de Eems zat vol met fietsers. Echt tientallen fietsers. Normaal zie ik daar praktisch geen fietsers.

In Weener bezocht ik een Pizzeria. Ik had iets te veel eten besteld, een salade met brood als voorgerecht en een grote pizza. Ik zat goed vol toen ik het restaurant verliet. Het was nog steeds zonnig en warm en via een leuk maar nogal matig fietspad reed ik naar Bad Nieuweschans. Hier in het noorden van Groningen staan hele fraaie, soms verwaarloosde boerderijen. Er zijn hier ook nauwelijk bomen, je kunt heel ver kijken, het geeft een heel rustgevend gevoel om hier te fietsen. Er is hier ook bijna geen verkeer.

Pas tegen half tien ’s avonds trek ik mijn jas weer aan, maar echt koud wordt het niet. Op een landweggetje schrik ik even omdat ik in het donker een persoon naast de kant van de weg meen te zien staan. Maar het blijkt een granieten beeld van een paard met vleugels te zijn met daarbij een tekst over een kind dat daar gestorven is. Ze hield van paardrijden bleek uit de tekst. Bij thuiskomst ontdek ik dat het kind is verkracht door een persoon en daarna doodgereden.

Via Weerdinge fietste ik terug naar huis. Het was afgezien van de vervelende motorrijders aan het begin van de tocht en de ontdekking van het onaangename verhaal bij het overleden kind verder een aangename tocht.

Total distance: 148961 m
Total time: 11:21:42
Download

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *