Roros eindpunt van een geslaagd avontuur

De afgelopen dagen voer mijn route door tamelijk onbewoond gebied met een fraai ruig berg / fjell landschap.

Ik had voor deze tocht geen specifiek eindpunt omdat ik erg onzeker was of ik met de knieklachten het uberhaupt langer dan enkele dagen zou volhouden. Ik was hier best neerslachtig van en des te meer heb ik deze tocht gewaardeerd: dat ik ongestraft op het eindr dagelijks gemiddeld honderd kilometers met een zwaar bepakte fiets door Noorwegen kon fietsen. De knie is volledig hersteld, ik haalde vanavond voor de grap met volle bepakking een wielrenner in. Het is verbazingwekkend tot waartoe het menselijk lichaam in staat kan zijn.

De reden dat ik in Roros besloot terug te gaan was dat het ’s avonds, maar vooral ’s nachts erg hard afkoelde en dat mijn slaapzak veel te koud was. Hierdoor kon ik in Trysil niet in slaap vallen, de voeten bleven koud waardoor ik wakker bleef. De tent blijkt voor dit type vakantie ongeschikt: mijn voeten en hoofd raken de binnentent en bij dit koude weer met nevel ‘ nachts bij rivieren en meertjes drukken de voeten de dons slaapzak tegen de vochtige binnentent. En dan verliest dons snel zijn isolerende werking en blijven de voeten koud. Als noodfix pakte ik die nacht de brander, kookte een liter water, stopte dit in een PET fles die ik normaal voor water opslag gebruik, stopte dit in een wollen sok en zo had ik een kruik! Dit stopte ik in de slaapzak bij de voeten en zo kon ik toch nog wat slapen.

Dit alles gebeurde op een camping in Trysil waar ik totaal onverwacht twee erg leuke buitensporters ontmoette: een Duitse jongen die gewandeld had in Femundsmarka, een zeer fraai ruig nationaal park in noorwegen nabij de Zweeds grens en een Poolse jongen die per fiets van Stockholm naan Trondheim fietste. Het was zijn eetste solo tocht buiten Polen en hij was erg enthousiast een ervaren fietser te ontmoeten. En ik heb weer een boel informatie van de Duitse wandelaar gekregen wat erg fijn is omdat ik in de toekomst overweeg ook te gaan wandelen.

Een andere reden dat ik niet tot Trondheim ben gegaan is omdat ik twijfelde of de wegen tussen Roros en Trondheim wel rustig waren. Ik moet zeggen dat ik steeds wat meer moeite krijg om regelmatig de weg met gemotoriseerd verkeer te moeten delen. Nou rijdt men in Scandinavie doorgaans heel rustig en netjes, maar als fietser zit je soms uren achtereen op wegen waar toch aardig wat verkeer over gaat. Je moet dan continu geconsentreerd zijn en strak aan dr zijkant van de weg fietsen. Ook dit is een reden om ook eens een wandelvakantie te overwegen.

Een derde reden is dat ik in 2009 Trondheim al per fiets heb bezocht samen met de Noorse kust over weg 17 tot de Lofoten en daar tot Svolvaer / Bodo.

De nacht na Trysil sliep ik aan een zeer fraai meertje met zoals elke dag in Noorwegen een heldere hemel. Ik droeg vier lagen wollen shits, twee winter fietsbroeken, een onderbroek en een muts. Tevens maakte ik dit keer voor het naar bed gaan al een kruik. Hierdoor heb ik redelijk kunnen slapen. Ik lag al om 20:15 uur in bed na een erg fraaie zonsondergang met bergen op de achtergrond en aan een mooi meer. Wildkamperen geeft toch de meest pure ervaring.

De volgende ochtend zaten er ijskristallen op mijn fietstassen. Ik zat op zo’n 700 meter hoogte en ben nu wel benieuwd wat de laagste temperatuur die nacht was.

Roros was een aardig plaatsje, een mijnbouw plaatsje met unesco status. De toeristen vetzieken het wel: ik betaalde hier bijna de dubbele prijs voor de camping: ruim 20 euro voor een slecht stukje gras aan een lawaaiige weg. Achteraf had ik de tent gewoon buiten hey plaatsje moeten zetten, maar ik was erg moe van de matige nachten en lange fietsdagen.

Niettemin heb ik het plaatsje uitgebreid bekeken, best fraai maar wel veel rijke luxe toeristen dus veel te goed onderhouden houten huisjes met zilvergallerie, lingerie zaken, keramiek, kunst en nog meer van dit soort zaken die voor mij het authentieke ouderwetse karakter wat aantasten. De relatief jonge maar grote kerk was alleen op zaterdag voor bijna 5 euro entree te bezoeken. Het was zeker de moeite waard, maar wel flink toeristisch.

Ik had overigens de tocht kunnen voortzetten als ik in Roros een geschikte winter slaapzak zou kopen. Of een tweede zomerslaapzak die ik in de andere slaapzak stop. Echter had ik geen zin om onvoorbereid spontaan 300 tot 400 euro te investeren in een slaapzak waarvan ik niet weet hoe vaak ik die hierna zou gaan gebruiken. Tevens zit ik met het ethische aspect van het gebruik van dons: dit betekent naar mijn idee toch dierenmishandeling, hoewel ik nu ook voor het eerst een slaapak van dons heb, waarvan de fabrikant beweert dat het diervriendelijk is. Maar eigenlijk vertrouw ik dit niet. Tevens is gebleken dat het incidenteel meetdere dagen bijna onafgebroken regent waardoor ook de slaapzak op een gegeven moment toch klam en vochtig wordt. En dan verliest dons veel meer van zijn isolatiewaarde dan synthetisch. Tevens droogt dons veel langzamer dan synthetisch. Een ander nadeel van dons is dat ik het moeilijk te wassen vind: nooit meer dan30 graden celcius en altijd mey een mild wasmiddel. Kortom, ik weet niet wat ik nu voor slaapzak wil? Dons heeft wel als voordeel dat hey compacter, lichter en comfortabeler aanvoelt dan synthetisch.

Over de teeugreis: in Roris kocht ik gistermiddag na aankomst een treinkaartje voor vandaag naar Oslo. Daat zou ik beslissen per trein, boot of vliegtuig terug te gaan. Ik arriveerde eind van de middag in Oslo en plande aanvankelijk hier te overnachten. Ik fietste eerst naar het kantoor van Colorline voor de verbinding Oslo – Kiel. Dit kantoor was gesloten en fietste door naar de andere haven naar het kantoor van Stena Line. Dit kantoor was wel open en hier werd ik erg vriendelijk geholpen. Hier kon ik een kaartje kopen voor de bootverbinding Oslo – Fredrikshavn. De dame vroeg of ik vanavond mee wilde. Maar dan arriveet ik toch ’s nachts? vroeg ik. Nee, je arriveert ‘ morgens. Je slaapt op de boot. Ik vroeg of de dag boot goedkoper was, maat er was alleen een nacht boot. Ik vroeg naar de prijs voor 1 persoon met fiets en hut: ongeveer 100 euro. (bijna 800 NOK) Ik besloot dat te doen. Een eigen hut met douche en ik bespaar een nacht op de camping in Oslo. Tevens reis ik terwijl ik slaap. Ook uit milieu overweging vind ik reizen per trein en boot beter dan reizen per vliegtuig. Daarom kijk ik tegeneneoordig helemasl niet meer naar de prijs van een vlucht omdat vliegen tegenwoordig toch bijns altijd goedkoper is. Maar ik vind het jammer om een reis uitgevoerd met klimaatneutraal voertuig af te sluiten met het meest milieu belastende? voertuig – het vliegtuig. Tevens vind ik gevoelsmatig het terug reizen over land beter passen bij het fietsen. Als je iets wilt veranderen in deze wereld moet je dat toch vooral zelf doen en niet vetwachten dat de anderen dat doen. Overigens blijf ik het vliegtuig wel een indrukwekkend voertuig vinden.

Morgen arriveer ik om 07:00 uur in Fredrikshavn waat ik een trein naar Flensburg plan. Dan nog een dagje door Duitsland en ik ben weet thuis. Dus kort na aankomst on Oslo kan ik direct het boot dek oprijden, nergens hoef ik te wachten! Al het personeel op hey dek is bijzonder goed gehumeurd, later blijkt dit schip onder de Zweedse vlag te varen en dat verklaart het vrolijke gedrag. Ik moet toch zeggen dat ik van alle Scandinavisch landen de Zweden het vrolijkste volk vind. De andere landen zijn ook allemaal okee, maar de Zweden zijn voor mij net wat vrolijker en spraakzamer.

Ik zal bij thuiskomst de foto’s van de laatste dagen in Noorwegen plaatsen – naar eigen zeggen fraaie foto’s omdat het elke dag prachtig zonnig weet was en omdat ik, puur toevallig, voor een zware onverharde weg koos, met enige twijfel bij aanvang – omdat de verharde weg waar ik op zat ook rustig was. De eerste kilometets baalde ik dat im de erg matige onverharde weg had genomen: het ginh continu stijl op en neer en tijdens het klimmen in de brandende zon schoof het voorwiel naar links en rechts, het was slopend en het zou nog zo’ 25 km duren tot de volgende weg. Gelukkig had ik bij het meertje waar uk had overnacht i.v.m. watergebrek water uit het meer gehaald en voor de zekerheid gekookt. Tevens tapte ik vlak voor deze weg bij een toilet nog wat water dat goed van pas kwam: op deze 25 km dronk ik zo 1,5 liter weg. Gelukkig werd het iets vlakker en de natuur was zeer fraai, ik denk veel mooier dan het traject langs de verharde weg. En geen enkele automobiel afgezien van een incidenteel geparkeerde SUV automobiel van jagers. Dit traject was de zoveelste onverwacht mooie ongeplande ervaring van deze tocht.

Tevens wil ik bij thuiskomst een selectie maken van de foto’s en deze zullen na nabewerking een hoger dynamisch bereik hebben waatdoor ze naar mijn smaak nog mooier zijn.

Zoals ik na elke Scandinavie fietsvakantie zeg, heb ik het plan een volgende keer echt eens de andere kant, het zuiden, op te gaan. Ik ga sinds mijn eerste solo tocht in 2006 per fieys naar Scandinavie. In 2006 fietste ik onervaren alleen tot Geilo in zuid Noorwegen. Ik fietste mijzelf “kapot” door de zware noorse bergpassen omdat ik erg gefixeerd was op constante dagafstanden. Er was niemand om mij af te remmen og corrigeren.

Hey jaar daar op, 2007, had ik hier van geleerd en maakte ik een veel grotere tocht via Duitsland, Denemarken, naar Zweden, Sarna, Mora, Uppsala, Stockholm en Goteborg terug naar Denemarken en daar per toen nog bestaande bootverbinding naar de Faroer Eilanden en daar per boot naar Schotland en daarna per boot terug naar Nederland.

In 2008 fietste ik vanaf huis via zuid noorwegen, Rallarvegen, Flam, Sognefjord, de hoogste bergpas van Noorwegen, Gol, Geirangerfjord naar de kust bij Molde, Trondheim en verder via kustweg 17 naar Bodo en de Lofoten. Na thuiskomst nog een kleine tocht naar het Ruhrgebied.

In 2009 fietste ik van huis naar Zweden, Oland, de Aland eilanden naar Finland en door het midden van Finland naar Lapland, Oulu, Rovaniemi, naar Finnmark en de Noordkaap.

2010 en 2011 voelde ik mij mentaal slecht door ziekte familie en kwam ik niet ver.

2012 was weer een hoogtepunt, dit keer per ligfiets een erg geslaagde tocht van huis door het midden van Zweden naar Vardoe, Noorwegen, nabij de Russische grens.

2013 was aardig maar nist bijzonder. Ook wat problemen met blessures. Ik fietste routine matig twee maal naar Scandinavie – zuid Zweden en zuid oost Finland

Dit jaar kwam ik niet verder dan Denemarken door pols en achterwerk klachten en drukte op campings. Daarna toch nog een onvetwacht goede tocht naar Noorwegen.

Ik beschouw deze tocht als voorlopig laatste Scandinavie tocht. Het begint toch steeds bekender te worden dus wil ik proberen volgende keer echt eens naar bijvoorbeeld Frankrijk en Spanje te fietsen. Toch kijk ik met een erg tevreden gevoel terug op de vele Scandinavie kilometers.

4 thoughts on “Roros eindpunt van een geslaagd avontuur

    • Hoi Wilco, bedankt voor je reacties en fijn om te lezen dat het blog gelezen en gewaardeerd wordt! Ik kan inderdaad soms vrij abrupt stoppen, maar voor mij is het een mooie timing.

      groeten, Jeroen

  1. Tjee, wat een mooi verhaal! Ik merk nu dat ik het jammer vind dat je terug bent. Dat klinkt raar; ik bedoel daar mee dat ik je reisverhalen zal missen. Door je leuke verhalen reis ik met je mee en ook ik geniet daar van.
    Ik vind het ook geweldig hoe je je eigen reizen door de jaren heen ‘evalueert’. Top!
    Maar nu moeten we het weer doen met de dagtochten die je gaat maken; op welke manier dan ook. Ook altijd leuk en inspirerend!

    • hoi Petra,

      bedankt voor je leuke bericht! Erg leuk om te lezen dat andere mensen ook mee kunnen genieten van mijn fietstochten, zo heeft het een nog hoger rendement 😉

      Ik ga zo nog een berichtje schrijven over de terugreis, en er komen zeker nog genoeg nieuwe avonturen in de toekomst.

      groeten, Jeroen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *