Maandelijks archief: augustus 2015

Exif statistieken foto’s laaste fietsvakantie

Recentelijk heb ik eens voor de gein wat grafiekjes laten maken van brandpuntafstand, ISO, diafragma en sluitertijd van de foto’s van mijn laatste fietsvakantie. Opvallend is hoeveel ik op 28 mm (“groothoek”) schiet, zo’n 50%. Wat ik mij af vraag is hoe de grafiek er uit had gezien als mijn lens meer tele bereik zou hebben. Diagragma f/4 wordt veel gebruikt en sluitertijd 1/1000 seconde. Het belichtings programma van mijn camera, een Canon S95 compact camera, lijkt een voorkeur voor f/4 te hebben vanwege een goede scherptediepte en afwezigheid van diffractie effecten. Vermoedelijk zijn de grafieken voor een groot deel een functie van de camera die ik momenteel gebruik en hoe de camera door mij is geprogrammeerd: ik schiet vaak in de “P” (“Professional”) mode waarbij ik handmatig lage ISO waarden kies. De Canon Powershot S95 heb ik inmiddels zo’n 6 jaar en de camera is flink gebruikt, in weer en wind. Een camera waar ik tot nu toe erg tevreden over ben.

(klik op de afbeelding voor een groter formaat)

exif_stats1

Weer thuis

Eergisteren besloot ik om na ruim vijf weken fietsen weer eens naar huis terug te keren. Reden was dat de motivatie wat verdween en omdat ik inmiddels aardig moe was. Het is inmiddels ook warm en druk met toeristen dus besloot ik om thuis eerst uit te rusten en eventueel later in het seizoen nog een tweede fietsvakantie te houden.

Op Bornholm bezocht ik een waterval die ik tijdens een vorig bezoek aan dit eiland niet had bezocht. Het ging om een heel dun stroompje water, maar niettemin was het leuk om in het bos te wandelen en over de stenen te klimmen. Vervolgens, het was inmiddels avond – dit had ik zo gepland zodat ik fraai licht zou hebben tijdens het fotograferen – de strak blauwe hemel bij dit zomerse weer vind ik lelijke foto’s opleveren – bezocht ik de ruine “Hammershus” die ik een vorige keer alleen van afstand fotografeerde omdat deze in bouw steigers stond.

Dit keer stond de ruine ook in de bouw steigers en had ik tegenlicht dus moest ik om de ruine heen lopen richting zee om vanaf daar foto’s te kunnen maken met de zon in de rug. Tevens bezocht ik dit keer de ruine.

De volgende dag op de haven bleek dat ik ook een treinticket kon kopen voor een trein die in Ystad klaar zou staan naar Kopenhagen. Mijn bankpas werd in het havenkantoor helaas niet geaccepteerd dus moest ik snel geld pinnen in Roenne op Bornholm. Dit heb ik snel gedaan en de dame achter de balie zei: “you are very fast!”. Vervolgens had ik een aangename boot overtocht naar Ystad waar ik met een Deens echtpaar sprak. Deze meldden nog dat die ochtend een personeelslid van de Deense trein op het station in Kopenhagen was gekidnapt en getapet was en dat er een verdacht pakket zou zijn waargenomen, maar alles zou veilig zijn.

Op het station in Kopenhagen werd ik door een erg vriendelijk persoon geholpen bij de internationale trein ticket afdeling en het koste de man aardig wat moeite om een route naar Haren wat vlak bij de grens van Duitsland – Nederland ligt te vinden. Uiteindelijk adviseerde hij om twee intercity tickets te nemen via Niebuell naar Hamburg en vervolgens van Hamburg naar Muenster. Muenster licht wel wat aan de zuidelijke kant, normaal reis ik via Rheine, maar vermoedelijk besloot hij dit vanwege het lagere aantal overstappen en omdat nu een plek voor de fiets gereserveerd kon worden.

Die dag reisde ik tot Dagebuell vlak over de grens in Duitsland, Noord Friesland, waar ik eerder deze reis langs fietste op weg naar de Noord Friese waddeneilanden Foehr, Amrum en Pellworm.

Ik bezoch weer dezelfde camping waar je als tent persoon alleen op een lelijk hoekje grasveld vlakbij de weg mag staan die overigens ’s avonds toch stil is – het grote fraaie grasveld met uitzicht op de weilanden is helemaal voor de campermobielen gereserveerd. Ik hoorde eerder deze vakantie tent kampeerders vertellen dat ze een gelijke ervaring op een andere camping hadden – tenten op een klein stukje, de rest van het terrein is exculsief voor de campermobielen. Ik vind dat echt een slechte ontwikkeling: in Duitsland bezoch ik onder andere de plaats Rendsburg twee maal en ik had hier graag willen overnachten zodat ik de mogelijkheid had om in alle rust deze naar mijn idee interessante plaats met indrukwekkende stalen spoorbrug te verkennen, maar hier zijn geen campings, alleen twee camperplaatsen waar je als tent persoon volgens mij niet welkom bent. En zo kwam ik bij meer camperplekken terecht die mijn openfietsmap kaart in mijn GPS als camping aangaf maar wat niet echt een camping bleek te zijn.

’s Avonds in Dagebuell arriveerde ik pas rond tien uur in de avond en ik heb nog niet zo veel gegeten dus ik ga na het aanmelden op de camping eerst naar het laatste restaurant in Dagebuell dat nog geopend is. De keuken is reeds gesloten maar ik kan nog wel ijs met wafels en chocolade bestellen wat ik direct doe. Het smaakt erg goed en ik consumeer nog twee glazen Flensburger bier die ook goed smaken. De 0,6 liter bier verneem ik goed – maar het is de laatste avond van deze vakantie dus een mooie afsluiting. En eten en drinken is in Duitsland nooit een probleem.

De treinreis tot Dagebuell verliep prima, ik kon alleen via Dagebuel terug naar huis omdat er weken lang spoor werkzaamheden aan het matige Deense spoor werden verricht waardoor de route via Flensburg niet mogelijk was. Ik moet zeggen dat ik alleen maar slechte ervaringen met de Deense spoorwegen heb: net zoals een vorige vakantie had de trein weer vertraging en hoewel ik met mijn fiets netjes naar de trein wagon liep, schreeuwde een Deense conductrice boos “NOT HERE!!!” en liep gelijk weg. Ik moest schijnbaar een andere fiets wagon nemen en als je een Deense conductrice in de trein ziet terwijl je je fiets de soms hoge trap opwerkt, dan zullen ze je nooit helpen en alleen boos aankijken en boos mededelen dat je al je bagage verplicht bent van je fiets te halen. Ik krijg de indruk dat de Deense spoorwegen fietsers echt haten zo onvriendelijk en onsympathiek word je hier als fietser behandeld door het trein personeel. En dan heb je in Denemarken ook nog eens heel vaak vertragingen en spoorwerkzaamheden. Gelukkig dat de reizigers wel altijd behulpzaam zijn in Denemarken. En in Zweden heb je zelfs verbods stickers op de ramen van treinen: fietsen verboden in de trein! Het schijnt zo te zijn dat je in de meeste Zweedse treinen helemaal geen fietsen mee mag nemen. Wat dat betreft is Noorwegen totaal anders: fraaie goede treinen, nooit vertragingen tijdens mijn bezoek en behulpzaam personeel dat je direct helpt als je per fiets de trein in wilt stappen.

Tot Hamburg ging het goed. Een vorige keer toen ik met regionale treinen reisde ging het in Hamburg fout omdat ik een trein miste omdat ik op het verkeerde perron stond omdat een spoor wijziging niet op dat perron was aangekondigd. Omdat de trein naar Hamburg reeds 10 minuten vertraging had opgelopen had ik niet zoveel tijd om naar de informatie balie te gaan voor een dubbele controle, dus vroeg ik een dame in de lift – je moet vanwege de fiets per liften naar het perron wat veel tijd kost – of er nog spoor wijzigingen waren voor de trein naar Muesnter. Nee, die waren er niet, ze had het toevallig zojuist zelf nagevraagd! Zelfverzekerd stond ik dus op perron 8 zoals op de route tabel die ik in Kopenhagen kreeg. De intercity met geboekte zit en fiets plaats zou om 14:46 uur vanaf spoor 8 vertrekken en zou in een keer tot Muenster doorrijden en had een restauratie aan boord. Echter, tien minuten voor vertrek kwam er een geheel andere plaats van bestemming met een veel latere vertrektijd op het bord van spoor acht te staan! Ik haastte mij snel naar een persoon die een dame uitleg gaf over toevallig dezelfde trein naar Muenster. Zij vroeg mij of ik ook deze trein zocht en of ik wist waarom de trein er nog niet was op spoor acht. De man vertelde dat de trein in ieder geval niet vanaf spoor acht zou vertrekken. Ik zocht snel naar personeel in een andere trein die net was gearriveerd, maar nergens was trein personeel bij de trein of op het perron te vinden. Het zou teveel tijd kosten om naar de informatie balie te gaan – die lag op een andere verdieping verder op. De man kwam naar mij toe en vertelde dat de trein op perron 11 klaar voor vertrek stond. De lift stond vol met dames met kinderwagens en de trein reed inmiddels weg. Ik baalde er grondig van! Ik ging maar eens naar de informatie balie van der Bahn om te informeren waarom bij Der Deutsche Bahn dingen nooit gecommuniceerd worden. De man vertelde mij dat het spoor op mijn route onjuist was. Ik vroeg hem waarom dat dan niet op spoor 8 aangegeven werd. De reden was omdat het “planmassig” was: er waren bouwwerkzaamheden op dit station en de tijden stonden wel juist op de borden op het station. Ik kon geen volgende intercity nemen want de fiets was het probleem, hiervoor moet je een reservering hebben die ik nu had verloren. Ik kreeg een nieuw papier met route, dit keer via Bremen en Leer naar Haren. Ik kon nu alleen nog maar via stampvolle regionale treinen reizen en moest kijken of er plaats was voor mijn fiets.

Gelukkig was er plaats en ik had zelfs een stoel – vorige keren moest ik vaak op de grond zitten naast de fiets. Dit keer had ik daar geen zin in want ik had betaald voor een intercity reservering. Ik moet zeggen dat ik het eigenlijk heel matig vind van der Bahn dat je op deze manier je tickets kwijtraakt. Ik kwam bij een ouder echtpaar uit Leipzig te zitten. De vrouw was vriendelijk maar de man vond ik irritant: hij vertelde steeds dat hij uit Ost Friesland kwam, en eerst had ik niet door dat hij daar graag een verhaal over wilde vertellen. Daar begon hij op een gegeven moment mee en dat heeft volges mij wel 15 tot 30 minuten geduurd. Hij praatte ook niet helemaal het Duits dat ik gewend was dus ik kon hem niet heel goed volgen en hij werd behoorlijk kwaad tijdens zijn gesprek en verwachtte volgens mij veel begrip van mij, helaas begreep ik er weinig van – het ging over oost en west Duitsland en zijn broer was politiek gevangene in een tuchthuis en hij was kwaad op de West Duitsers omdat ze veel te lichtzinnig zouden denken over de omstandigheden in oost Duitsland. Ook werd op straatnaam detail niveau verteld waar hij de grens naar West Duitsland over ging. Ik heb het hele verhaal half aangehoord en nauwelijks gereageerd, ik kan er helaas niet veel mee. Op een gegeven moment vertelde zijn vrouw dat hij nu wel genoeg verteld had over het onderwerp.

Inmiddels arriveerde de trein in Bremen en ik wendde mij eerst opnieuw naar de info balie omdat de vriendelijke conductrice op de trein naar Bremen mij verteld had dat ik dit moest doen: mijn intercity tickets waren namelijk niet geldig op het traject naar Leer. Ik moest mij eerst melden bij de info balie om daar te vragen hoe ik verder moest reizen. Ik moest weer een nummer kaartje trekken en een tijd wachten waarna ik de dame van de info balie vriendelijk de situatie uitlegde. Ik liet haar het reisschema dat ik in Hamburg bij de info balie kreeg zien. Ze reageerde geïrriteerd: “op dit schema staat dat uw trein richting Leer over 1 minuut vertrekt! Waarom staat u hier dan?”. Ik vertelde haar, dat ik mij van de conductrice op de trein naar Bremen hier eerst moest melden i.v.m. ongeldigheid ticket naar Leer. Ze werd zelf wat kwaad en zei dat ik gewoon via Leer kon reizen en ze vroeg waarom ik dat niet gewoon deed en waarom ik niet opschoot? Ik werd toen even flink kwaad – mijn geduld raakt ook een keer op als ik overal opnieuw alles moet uitleggen en de mensen kwaad worden voor fouten waar ze zelf verantwoordelijk voor zijn. Ik vertelde de vrouw of ze even op wilde houden met haar arrogante toon en waar het goed voor was dat ik verantwoordelijk werd gehouden voor niet communicatie van de Deutshce Bahn. Opeens werd ze heel vriendelijk en drukte direct een nieuwe reistabel uit voor een trein over Osnabrueck naar Rheine. Ik kon hier instappen en kon mijn IC tickets tot Haren gebruiken. Erg jammer vond ik het optreden van deze dame maar ik besloot het maar te proberen hoewel ik mijn twijfels had of ik zonder problemen met mijn tickets tot Haren kon reizen.

Het ging gelukkig tot Rheine goed en de conducteurs waren begripvol en vriendelijk. In Rheine arriveerde nog aardig wat politie die een trein opwachtten met voetbalsupporters maar ook dit ging goed. In de trein naar Haren zaten gelukkig niet veel voetbal supporters meer maar ze hadden wel letterlijk van iedere wagon een enorme smeerboel gemaakt: de grond was plakkerig en plasjes bier lagen in iedere wagon, met af en toe shag erdoor en blikjes bier en flessen wijn lagen op de grond en in de prullenbakken, natte doekjes en een penetrante bierlucht. Ik besloot zelf maar even het initiatief te nemen naar de conducteur te gaan want het info centrum op het station van Rheine was reeds gesloten. De conducteur was verbaasd dat ik mij zorgen maakte over de geldigheid van het ticket: een stukje meer of minder mee reizen daar ging hij niet moeilijk over doen! Ik stapte in Haren uit en werd nog vriendelijk geholpen met de fiets door de conducteur en enkele voetbal supporters.

Vervolgens fietste ik de laatste 25 kilomters van deze geslaagde fietsvakantie naar huis. Meestal gaat reizen met Der Deutsche Bahn goed, maar je moet wel rekening houden met een grote kans op vertragingen en volle treinen, vooral in de zomer. Toch is in de meeste gevallen het personeel vriendelijk en behulpzaam net als de reizigers. Het is niet van het Noorse niveau, maar de prijzen van de Duitse treinen liggen ook veel lager. Vaak zijn er ook interessante aanbiedingen of tickets zodat je voor slechts enkele tientjes door heel Duitsland kunt reizen, soms met meerdere personen.

Hierbij de route van de fietsvakantie: (alle dag tracks zijn samengevoegd en het aantal trackpoints is sterk gereduceerd om laadtijd te beperken)

Total distance: 3566806 m
Total Time: 22:04:24
Download

Totaal aantal kilometers: 3653 km

Hierbij de laatste foto’s die ik op Bornholm maakte:

Dzinowek

Gisteren reed ik naar Peenemunde waar ik eerst een veerbootje nam om de pene? over te steken. In de haven was havenfeest, het lijkt hier aan de kust non stop feest maar altijd met een vriendelijke sfeer.
Aan de overkant was een onderzeeër en museum met v1 raket maar omdat het al eind van de middag was en omdat mijn interesse in recente geschiedenis beperkt is heb ik hier geen bezoek aan gebracht.
Dit keer had ik vrij veel goede fietspaden. Aan het begin van de route bezocht ik nog een fraai kerkje.
’s Avonds fietste ik naar een natuurcamping maar dit bleek een zeer volle drukke camping. De receptioniste zei eerst dat er geen plaats was maar later kom ik toch terecht. Ik kom mijn tent op de fraai stukje gras bij het water opzetten. Bij zonsondergang kwamen hier veel mensen kijken bij het water en sommigen keken mij in mijn beleving wat boos aan. Stond ik op het enige groene plekje van de camping? 🙂
Alle andere campings aan de kust zijn mega groot en stampvol. De hele kust is hier zeer toeristisch en iedere plaats aan de kust is een juppie toeristen plek. Bad x, heilbad y, kurort z etc. Natuur vind je hier niet echt, wel leuke bossen en natuurlijk de zee waar Men hier een ware obsessie voor heeft.
Ik slaap goed en fiets de volgende dag de grens over Polen binnen. In Swinouce pin ik wat slotties en bezoek een café om de Poolse koffie te beoordelen. Die blijkt prima te smaken en kost bijna de helft van de een koffie in Duitsland. Een man biedt mij een stuk pizza aan, hij is met zijn zoon? die aangeschoten is.
Ik heb heel veel en nogal tegenstrijdige verhalen over Polen gehoord de afgelopen dagen in Duitsland, maar ook van familie en vrienden. Vaak hoorde ik dat binnen enkele minuten alles van je gestolen is. En dat Men hier als gekken rijdt. En dat de mensen niet met je als buitenlander willen praten.
Mijn indruk is dat dit onjuist is. Ik ben het tot nu toe toch meer eens met het groepje Duitse fietsers dat nogal positief over Polen was. Mensen kunnen hier zo te zien vaak alleen Pools spreken, er lijkt geen sprake van onwil. Meerdere keren helpt Men mij hier in het Duits of Engels. Het verkeer is tot nu toe vergelijkbaar met Duitsland, Men rijdt hier soms iets harder maar vaak met flinke ruimte.
Ik volg nu fietsroute r10 die soms door zeer rustige naaldbossen voert maar ook regelmatig door zeer toeristische drukke vakantieplaatsen. Nog drukker dan in Duitsland. Dezelfde volle megacampings waar ik vandaag geen zin in heb. Ik eet eerst een ongezonde hap waarna ik direct buik kramp heb en aan de diarree ben. Ik zoek in een bos aan zee een geschikte wildkampeer plek en zie na even zoeken iets wat op de vrij lege camping lijkt. Een man is bij de schuurtje bezig en ik vraag hem in het Engels of ik hier kan overnachten in mijn tent. Hij spreekt alleen Pools maar met wat handgebaren begrijpt hij me redelijk denk ik. Ik moet even op zijn baas wachten. Er is hier een scouting bijeenkomst geweest.
Even later komt een vrouw en man en de vrouw blijkt de chef te zijn en spreekt Engels. Ik kan hier kostenloos overnachten! Ze vraagt of ik honger heb en ik vertel dat ik al heb gegeten. Of ik een douche nodig heb? Ja dat is wel fijn, erg fris ben ik niet. Of ik koffie wil?
Even later als de tent staat brengt de man koffie en neem ik een douche. Als ik daarna bij mijn tent zit komt de man met broodjes met kaas en vlees aan en een blik bier!
Ik heb vandaag dus veel geluk.

Greifswald

Vanmiddag arriveerde ik in Greifswald. Eergisteren vertrok ik met erg veel wind en regen van Soenderborg naar de haven in Gedser.
Ruim een half uur moest ik op het open winderige haven terrein wachten met doorweekte kleding. De lantarenpalrn bewegen heen en weer door de wind en er is geen beschutte wachtruimte en alles is afgesloten met hekken. Terwijl de automobilist droog in zijn automobiel zit moet ik in de koude wind wachten. De maximum temperatuur is de laatste dagen zo’n 15 geden maar met deze wind en regen voelt het kouder. Toch voel ik mij met dit weer aktiever en beter dan bij het warme zonnige weer.
De bootovertocht is nogal ruig, de zee is erg wild in mijn beleving en het schip gaat flink op en neer. Af en toe hoor je een geruis door de luchtroosters gevolgd door ern harde klap van de flinke golf die tegen de wand van de boot slaat waarna er een boel water langs de raampjes valt. De mensen kijken ook niet zo vrolijjk, alleen vier Zweden lopen erg opgewekt langs mij. Opvallend hoe vrolijk de Zweden eigenlijk altijd zijn.
In Rostock ben ik blij dat ik de tocht overleefd heb en fiets naar de busje van de polizei om navraag te doen over de camping die ik gisteren online vond. De man vertelt dat daar geen camping is, hij is in deze omgeving opgegroeid. Toch besluit ik er naartoe te fietsen want het is de enige camping op mijn route die niet aan de toeristische oostzee kust ligt. Ik vraag nog aan twee dames naar de camping maar hier is geen camping. Ik neem de afslag waar geen bord met camping staat. Ik ben erg moe en ga er alvast vanuit dat het wildkamperen wordt totdat ik halverwege de doodlopende weg een oud geel bord “camp” zie. Ik fiets verder tot de weg eindigd bij de woning met leuk ingerichte ruin en enkele tentjes en Nederlandse motorrijder.
Hij vertelt dat de eigenaar langzaam wil stoppen met de camping. Ik kan hier terecht en zet de tent achteraan op de erg fraai plekje. Dit is de mooiste camping tot nu toe, alleen jammer van de irritant lawaaiige autoweg die hier vlakbij is.
’s Avonds zit ik in de clubruine, een leuk ingerichte open ruimte met vier muren met kooktoestel en tafels. Ik mag met een Slowaakse familie mee eten en het vlees smaakt goed want zelf eet ik weinig vlees onderweg.
De volgende dag fiets ik een route die in mijn gps openfiets.ap kaart staat maar hij voert over zeer matige wegen: modderpaden waar de fiets in wegzakt en ik moet regelmatig lopen. Ook veel hobbelende betonwegen en kasseien. Echt een gigantisch slechte infrastructuur hier in oost Duitsland. In een dorpje word ik weer met veel lawaai door een vrachtwagen van de weg af getoeterd. Inmiddels weet ik zo goed als zeker dat ik door enkele ongemanierde Duitse automobilisten ten onrechte van de weg word getoeterd: Gisteren reed ik over een rotonde met fiets en voetpad en het fietspad ging met witte streep de weg op en ernaast lag er voetpad met het bord “fahrrad frei”. Kortom het lijkt er op dat ik de verkeersregels hier beter weet dan een aantal Duitse automobilisten. Daarnaast stond in dit dorp het voetpad vol met containers, links en rechts waardoor het letterlijk onmogelijk was hier te fietsen. Mijn jas bleef nog achter de container haken waarna ik toch maar weer de weg op ging. Ook auto’s worden hier op de voet en fietspaden geparkeerd over de volledige breedte. En lantarenpalen en slecht zichtbare stalen palen worden overal midden op fietspaden geplaatst. Ik kan niet anders zeggen dat ik fietsen in Duitsland steeds minder plezierig ga vinden. Wat een verschil met Scandinavië waar men niet toetert.
Zodra je van de weg af bent zijn de mensen heel vriendelijk. Echter is de kust behoorlijk druk en in mijn beleving wat saai: een glooiend landschap met korenvelden en bos en water. Best aardig maar niet extreem bijzonder.
Greifswald is een fraaie stad met fraaie historische bouwwerken. Via een kanaal met bootjes kom ik bij een camping met trekkersveld. Helaas wel continu muziek gedreun verderop.
Sinds gisteren heb ik opeens last van een stijve spier aan de voorzijde van het rechter onderbeen. Daarom heb ik vandaag zeer langzaam gefietst. Hopelijk gaat het snel over, ik ben verbaasd dat ik zoiets krijg na de maand probleemloos fietsen. Misschien komt het door het fietsen door de modderige zandpaden?
’s Avonds ontmoet ik een Nederlands stel de in Polen hebben gefietst. Volgens hun soms zeer gevaarlijke wegen en mensen die geen contact willen en geen Duits en geen Engels willen spreken en nig slechtere wegen dan hier in oost Duitsland. Een heel ander verhaal dan ik van enkele Duitse fietsers hoorde die erg positief over fietsen in Polen waren. We zullen zien.