De terugreis

na het schrijven van mijn laatste blogbericht ben ik naar bed gegaan, het was al rond elven. Ik had flink wat koffie gedronken op de boot tijdens het schrijven van mijn laatste blogbericht. Ik voelde mij ontspannen en vond het een fijn idee een eigen hut te hebben op de boot.

Toen ik een uur op bed lag hoorde ik opeens een hard geluid, het leek wel een pomp. Gelukkig stopte dit na een tijdje zodat ik kon slapen. Echt goed heb ik niet geslapen, de wekker ging al om 6:15 uur omdat het schip om 7:00 uur in Fredrikshavn arrveerde. Net zo gemakkelijk als ik de boot op kon als fietser, kreeg ik ook bij het verlaten van de boot van het vriendelijke personeel voorrang om er vlot vanaf te kunnen.

In Fredrikshavn fietste ik naar het treinstation waar alleen een 7-eleven keten was, dus geen kaart verkoop voor de trein. De dame kon mij niet helpen, ik moest zelf telefoneren via een daar aanwezige telefoon. Kortom, de service van het openbaar vervoer is in Denemarken ook al van een bijzonder laag nivo. Fredrikshavn is toch voor Deense begrippen geen ontzettend kleine plaats. Toen ik om 7:30 uur de treinmaatschappij opbelde bleek dat deze pas vanaf 09:00 uur bereikbaar was. Ik heb mij wat verveeld waarna ik om 09:00 een tweede poging deed. Ik werd goed geholpen en na langdurig getyp van de dame aan de andere kant van de lijn had ik na ongeveer 10 minuten een code ontvangen die ik bij de andere dame van de voedselketen kon geven waarna ik een 6-tal! treinkaartjes ontving.

Ik vroeg aan de machinist die ook op het perron stond, of dit het juiste treinstel voor fietsen was waarbij ik op een stijle trap wees. Ja was het antwoord waarna hij wegliep zodat ik met veel moeite alleen de zware fiets via de erg onhandige smalle stijle trap de trein in kon doen. Ook op andere stations tijdens het overstappen vind ik de Denen niet erg behulpzaam. Heel anders dan bijvoorbeeld in Noorwegen waar het treinpersoneel zonder vragen direct naar je toe komt om de fiets door nog onhandigere ingangen te tillen: een ingang met een bochtje en stijle trap, heel smal. Maar de Noorse conducteur zegt: geen probleem en duwt de fiets zo de trein in. Ook kijken de Deense vrouwelijke conducteurs altijd tamelijk moeilijk als ik met mijn fiets het fiets treinstel in ga. Wat dat betreft vind ik de Noorse treinmaatschappij duidelijk het beste: men is daar ontzettend rustig en ontspannen, treinen wachten op elkaar, geen gestress, fietsers zijn daar altijd welkom. Dat is in Zweden wel anders, daar schijnt het dat op enkele trajecten fietsen verboden zijn om mee te nemen in de trein! En de treinen in Noorwegen zijn erg mooi: fraaie historische treinen maar ook hele fraaie moderne treinen die er erg snel uitzien en ook erg comfortabel rijden. Echt vele malen beter dan de Deense treinen. Ook zie je in Noorwegen nog personeel op het station dat speciale handgebaren maakt als er een trein arriveert. Alles gaat daar net wat sjieker en officieler in mijn beleving, en dat heeft wel wat. En veel meer ontspannen. In Duitsland gaat het vaak wat rommeliger met de trein omdat daar gewoon veel meer mensen per trein reizen. Tussen Hamburg en Bremen zit de trein altijd stampvol maar het werkt altijd wel. Maar afgezien van een incidenteel humeurige conducteur die eist dat je al je tassen voor de veiligheid?! van je fiets haalt en je fiets in een mijn inziens onhandig schuin rek moet zetten, vind ik de sfeer in de Duitse treinen doorgaans erg goed. Tevens zijn er vaak hele gunstige prijzen in de Duitse treinen.

Gisteren arriveerde ik na een treinreis door Denemarken in Flensburg, Duitsland. Hier besloot ik voor de verandering eens de camping aan de Duitse kant van het fjord te bezoeken. Toen ik hier arriveerde zat een klein mannetje achter een raampje van de receptie. Ik vroeg of hij nog plaats had en dat had hij. Ik vroeg naar de prijs: 16 euro. Ik zei hem vriendelijk dat ik dat best veel geld vond voor een tentje voor 1 nacht in semptember. De man reageerde nogal kwaad tot mijn verbazing: de mensen wilden service en dan nog zeuren ook! 16 euro was zeer goedkoop en dat betaalde je overal hier vertelde hij. Ik vertelde hem dat dat niet mijn ervaring was en dat ik eerder in het seizoen gemiddeld 10 tot 12 euro per nacht betaalde. De man werd nog kwader en legde uit dat hij hier ook niet voor niets zat en dat het hier een kuuroort was met kuurbelasting. En als ik nog langer zeurde dan kwam hij nooit op bed. Het was overigens 18:00 uur… Verbaasd besloot ik mijn mond maar te houden en even een plekje uit te zoeken, tegenwoordig ga ik niet te veel discussies meer aan omdat dat vaak toch alleen maar slecht afloopt. Ik had ook geen zin om die 10 km terug naar het centrum van Flensburg te fietsen en dan nog eens naar Denemarken waar ik een mooi bosje ken voor wildkamperen. Ik vroeg de man nog of 16 euro wel correct was en of hij geen “radfahrer preis” had, maar hij werd alleen maar kwader.

Toen ik terug kwam en hem vertelde dat ik plek nummer 8 wilde hebben zei hij: maar je bent met de fiets! Ja inderdaad, ik ben met de fiets, dat had ik nog expliciet aangegeven. Aha, maar ik had gedacht dat je met de auto was! En dan betaal je meer. Voor fietsers is de prijs 12 euro. Hij bood zijn excuses aan en hij zag er ook aardig moe uit. Hij werd opeens bijzonder vriendelijk en bood nog eens zijn excuses aan en ik kreeg nog 2 euro korting en een gratis douche munt. En ik stond ook nog eens op een prachtig rustig plekje aan een riviertje vlak aan zee. Hij vertelde dat als ik niet zo duidelijk mijn mening had gegeven hij helemaal niets door had gehad…

Vandaag kocht ik bij de DB een treinticket van Flensburg naar Haren, toch een flink eindje treinen en daar betaal je in Duitsland slechts zo’n 50 euro voor. En geen toestanden met pasjes en in – en uitchecken en conducteurs met grote scanners die al je reisgegevens permanent opslaan op onbekende locatie.

Na een treinreis van zo’n 8 uur arriveerde ik in Haren. Vlak voor het einde ontmoette ik nog twee vrolijke jongens met een krat bier die beiden aan het bier waren. Ik vertelde dat ze wel behoorlijk dorstig moesten zijn waarna ze vroegen of ik ook een biertje wilde. Ik besloot dat wel te doen, immers was ik per fiets en het duurde nog even voordat ik in Haren arriveerde. Ik heb ze nog over mijn fietsreizen verteld en ze werden enthousiast en overwogen ook eens op fietsvakantie te gaan.

Daarna ben ik routinematig van Haren naar huis gefietst. De gehele terugreis is ontspannen verlopen en ik heb er totaal 2,5 dagen over gedaan.

Hierbij de foto’s van de laatste dagen in Noorwegen. En ik hoop binnenkort een fotoselectie met nabewerkte foto’s hier te publiceren.

2 thoughts on “De terugreis

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *