Maandelijks archief: september 2014

Nijmegen retour

Afgelopen zaterdag vertrok ik per bukfiets naar Nijmegen voor een bezoek aan een vriend. Op de heenweg koos ik voor een vrij rechtstreekse route. Dit keer wilde ik ook per fiets eens terug reizen. Dat plan had ik al langer. Zondag ochtend rond een uur of 11 vertrok ik weer en iets voor twaalf uur ’s avonds was ik weer thuis.

Het was weer een aangename tocht. Het enige nadeel van de bukfiets is dat je achterwerk tamelijk branderig aanvoelt vanaf ongeveer 100 km.

route heenweg

Total distance: 174344 m
Total Time: 11:12:15
Download

route terugweg

Total distance: 195278 m
Total Time: 13:15:18
Download

Foto’s laatste fietsvakantie gesorteerd

Hoi!

na bijna een volledige dag bezig te zijn geweest met het nabewerken van de foto’s van de afgelopen fietsvakantie waarbij ik slechts alle foto’s die ik in Duitsland maakte had verwerkt, besloot ik dat deze werkwijze uit de hand begon te lopen.

Ik maakte dit keer voor het eerst alle foto’s in zowel RAW – als JPEG formaat. Tevens maakte ik per formaat de meeste foto’s in bracketing mode, d.w.z. per foto worden er 3 beeldjes gemaakt: 1 gewone belichting, 1 onder – en 1 over belichting. Thuis kan ik dan kiezen uit RAW of JPEG, en tevens heb ik de mogelijkheid om met speciale software de 3 belichtingen samen te voegen om zodoende over – en onderbelichte gebieden op de foto te corrigeren zodat het dynamisch bereik toeneemt en je meer informatie op de foto te zien krijgt.

Het nadeel is echter dat dit een zeer tijdrovende klus is en ik begon er echt flauw van te worden. Tevens kost het enorm veel data ruimte op zowel harddisk als SD kaartjes en het kost ook veel energieverbruik van de fotocamera: per druk op de knop worden er zes foto’s gemaakt! En al dat nabewerken kost natuurlijk ook veel energie aangezien er uren lang een computer voor moet draaien.

Ik besloot daarom alleen een selectie te maken van alle normale belichtingen van de JPG afbeeldingen. Hierdoor was ik na zo’n 2 a 3 uurtjes klaar met alle foto’s van afgelopen fietsvakantie. De foto’s zijn allemaal dus onbewerkt, het enige wat ik heb gedaan is bij scheve horizon de foto iets geroteerd zodat de horizon altijd recht staat.

klik hier om de foto’s te bekijken

De terugreis

na het schrijven van mijn laatste blogbericht ben ik naar bed gegaan, het was al rond elven. Ik had flink wat koffie gedronken op de boot tijdens het schrijven van mijn laatste blogbericht. Ik voelde mij ontspannen en vond het een fijn idee een eigen hut te hebben op de boot.

Toen ik een uur op bed lag hoorde ik opeens een hard geluid, het leek wel een pomp. Gelukkig stopte dit na een tijdje zodat ik kon slapen. Echt goed heb ik niet geslapen, de wekker ging al om 6:15 uur omdat het schip om 7:00 uur in Fredrikshavn arrveerde. Net zo gemakkelijk als ik de boot op kon als fietser, kreeg ik ook bij het verlaten van de boot van het vriendelijke personeel voorrang om er vlot vanaf te kunnen.

In Fredrikshavn fietste ik naar het treinstation waar alleen een 7-eleven keten was, dus geen kaart verkoop voor de trein. De dame kon mij niet helpen, ik moest zelf telefoneren via een daar aanwezige telefoon. Kortom, de service van het openbaar vervoer is in Denemarken ook al van een bijzonder laag nivo. Fredrikshavn is toch voor Deense begrippen geen ontzettend kleine plaats. Toen ik om 7:30 uur de treinmaatschappij opbelde bleek dat deze pas vanaf 09:00 uur bereikbaar was. Ik heb mij wat verveeld waarna ik om 09:00 een tweede poging deed. Ik werd goed geholpen en na langdurig getyp van de dame aan de andere kant van de lijn had ik na ongeveer 10 minuten een code ontvangen die ik bij de andere dame van de voedselketen kon geven waarna ik een 6-tal! treinkaartjes ontving.

Ik vroeg aan de machinist die ook op het perron stond, of dit het juiste treinstel voor fietsen was waarbij ik op een stijle trap wees. Ja was het antwoord waarna hij wegliep zodat ik met veel moeite alleen de zware fiets via de erg onhandige smalle stijle trap de trein in kon doen. Ook op andere stations tijdens het overstappen vind ik de Denen niet erg behulpzaam. Heel anders dan bijvoorbeeld in Noorwegen waar het treinpersoneel zonder vragen direct naar je toe komt om de fiets door nog onhandigere ingangen te tillen: een ingang met een bochtje en stijle trap, heel smal. Maar de Noorse conducteur zegt: geen probleem en duwt de fiets zo de trein in. Ook kijken de Deense vrouwelijke conducteurs altijd tamelijk moeilijk als ik met mijn fiets het fiets treinstel in ga. Wat dat betreft vind ik de Noorse treinmaatschappij duidelijk het beste: men is daar ontzettend rustig en ontspannen, treinen wachten op elkaar, geen gestress, fietsers zijn daar altijd welkom. Dat is in Zweden wel anders, daar schijnt het dat op enkele trajecten fietsen verboden zijn om mee te nemen in de trein! En de treinen in Noorwegen zijn erg mooi: fraaie historische treinen maar ook hele fraaie moderne treinen die er erg snel uitzien en ook erg comfortabel rijden. Echt vele malen beter dan de Deense treinen. Ook zie je in Noorwegen nog personeel op het station dat speciale handgebaren maakt als er een trein arriveert. Alles gaat daar net wat sjieker en officieler in mijn beleving, en dat heeft wel wat. En veel meer ontspannen. In Duitsland gaat het vaak wat rommeliger met de trein omdat daar gewoon veel meer mensen per trein reizen. Tussen Hamburg en Bremen zit de trein altijd stampvol maar het werkt altijd wel. Maar afgezien van een incidenteel humeurige conducteur die eist dat je al je tassen voor de veiligheid?! van je fiets haalt en je fiets in een mijn inziens onhandig schuin rek moet zetten, vind ik de sfeer in de Duitse treinen doorgaans erg goed. Tevens zijn er vaak hele gunstige prijzen in de Duitse treinen.

Gisteren arriveerde ik na een treinreis door Denemarken in Flensburg, Duitsland. Hier besloot ik voor de verandering eens de camping aan de Duitse kant van het fjord te bezoeken. Toen ik hier arriveerde zat een klein mannetje achter een raampje van de receptie. Ik vroeg of hij nog plaats had en dat had hij. Ik vroeg naar de prijs: 16 euro. Ik zei hem vriendelijk dat ik dat best veel geld vond voor een tentje voor 1 nacht in semptember. De man reageerde nogal kwaad tot mijn verbazing: de mensen wilden service en dan nog zeuren ook! 16 euro was zeer goedkoop en dat betaalde je overal hier vertelde hij. Ik vertelde hem dat dat niet mijn ervaring was en dat ik eerder in het seizoen gemiddeld 10 tot 12 euro per nacht betaalde. De man werd nog kwader en legde uit dat hij hier ook niet voor niets zat en dat het hier een kuuroort was met kuurbelasting. En als ik nog langer zeurde dan kwam hij nooit op bed. Het was overigens 18:00 uur… Verbaasd besloot ik mijn mond maar te houden en even een plekje uit te zoeken, tegenwoordig ga ik niet te veel discussies meer aan omdat dat vaak toch alleen maar slecht afloopt. Ik had ook geen zin om die 10 km terug naar het centrum van Flensburg te fietsen en dan nog eens naar Denemarken waar ik een mooi bosje ken voor wildkamperen. Ik vroeg de man nog of 16 euro wel correct was en of hij geen “radfahrer preis” had, maar hij werd alleen maar kwader.

Toen ik terug kwam en hem vertelde dat ik plek nummer 8 wilde hebben zei hij: maar je bent met de fiets! Ja inderdaad, ik ben met de fiets, dat had ik nog expliciet aangegeven. Aha, maar ik had gedacht dat je met de auto was! En dan betaal je meer. Voor fietsers is de prijs 12 euro. Hij bood zijn excuses aan en hij zag er ook aardig moe uit. Hij werd opeens bijzonder vriendelijk en bood nog eens zijn excuses aan en ik kreeg nog 2 euro korting en een gratis douche munt. En ik stond ook nog eens op een prachtig rustig plekje aan een riviertje vlak aan zee. Hij vertelde dat als ik niet zo duidelijk mijn mening had gegeven hij helemaal niets door had gehad…

Vandaag kocht ik bij de DB een treinticket van Flensburg naar Haren, toch een flink eindje treinen en daar betaal je in Duitsland slechts zo’n 50 euro voor. En geen toestanden met pasjes en in – en uitchecken en conducteurs met grote scanners die al je reisgegevens permanent opslaan op onbekende locatie.

Na een treinreis van zo’n 8 uur arriveerde ik in Haren. Vlak voor het einde ontmoette ik nog twee vrolijke jongens met een krat bier die beiden aan het bier waren. Ik vertelde dat ze wel behoorlijk dorstig moesten zijn waarna ze vroegen of ik ook een biertje wilde. Ik besloot dat wel te doen, immers was ik per fiets en het duurde nog even voordat ik in Haren arriveerde. Ik heb ze nog over mijn fietsreizen verteld en ze werden enthousiast en overwogen ook eens op fietsvakantie te gaan.

Daarna ben ik routinematig van Haren naar huis gefietst. De gehele terugreis is ontspannen verlopen en ik heb er totaal 2,5 dagen over gedaan.

Hierbij de foto’s van de laatste dagen in Noorwegen. En ik hoop binnenkort een fotoselectie met nabewerkte foto’s hier te publiceren.

Roros eindpunt van een geslaagd avontuur

De afgelopen dagen voer mijn route door tamelijk onbewoond gebied met een fraai ruig berg / fjell landschap.

Ik had voor deze tocht geen specifiek eindpunt omdat ik erg onzeker was of ik met de knieklachten het uberhaupt langer dan enkele dagen zou volhouden. Ik was hier best neerslachtig van en des te meer heb ik deze tocht gewaardeerd: dat ik ongestraft op het eindr dagelijks gemiddeld honderd kilometers met een zwaar bepakte fiets door Noorwegen kon fietsen. De knie is volledig hersteld, ik haalde vanavond voor de grap met volle bepakking een wielrenner in. Het is verbazingwekkend tot waartoe het menselijk lichaam in staat kan zijn.

De reden dat ik in Roros besloot terug te gaan was dat het ’s avonds, maar vooral ’s nachts erg hard afkoelde en dat mijn slaapzak veel te koud was. Hierdoor kon ik in Trysil niet in slaap vallen, de voeten bleven koud waardoor ik wakker bleef. De tent blijkt voor dit type vakantie ongeschikt: mijn voeten en hoofd raken de binnentent en bij dit koude weer met nevel ‘ nachts bij rivieren en meertjes drukken de voeten de dons slaapzak tegen de vochtige binnentent. En dan verliest dons snel zijn isolerende werking en blijven de voeten koud. Als noodfix pakte ik die nacht de brander, kookte een liter water, stopte dit in een PET fles die ik normaal voor water opslag gebruik, stopte dit in een wollen sok en zo had ik een kruik! Dit stopte ik in de slaapzak bij de voeten en zo kon ik toch nog wat slapen.

Dit alles gebeurde op een camping in Trysil waar ik totaal onverwacht twee erg leuke buitensporters ontmoette: een Duitse jongen die gewandeld had in Femundsmarka, een zeer fraai ruig nationaal park in noorwegen nabij de Zweeds grens en een Poolse jongen die per fiets van Stockholm naan Trondheim fietste. Het was zijn eetste solo tocht buiten Polen en hij was erg enthousiast een ervaren fietser te ontmoeten. En ik heb weer een boel informatie van de Duitse wandelaar gekregen wat erg fijn is omdat ik in de toekomst overweeg ook te gaan wandelen.

Een andere reden dat ik niet tot Trondheim ben gegaan is omdat ik twijfelde of de wegen tussen Roros en Trondheim wel rustig waren. Ik moet zeggen dat ik steeds wat meer moeite krijg om regelmatig de weg met gemotoriseerd verkeer te moeten delen. Nou rijdt men in Scandinavie doorgaans heel rustig en netjes, maar als fietser zit je soms uren achtereen op wegen waar toch aardig wat verkeer over gaat. Je moet dan continu geconsentreerd zijn en strak aan dr zijkant van de weg fietsen. Ook dit is een reden om ook eens een wandelvakantie te overwegen.

Een derde reden is dat ik in 2009 Trondheim al per fiets heb bezocht samen met de Noorse kust over weg 17 tot de Lofoten en daar tot Svolvaer / Bodo.

De nacht na Trysil sliep ik aan een zeer fraai meertje met zoals elke dag in Noorwegen een heldere hemel. Ik droeg vier lagen wollen shits, twee winter fietsbroeken, een onderbroek en een muts. Tevens maakte ik dit keer voor het naar bed gaan al een kruik. Hierdoor heb ik redelijk kunnen slapen. Ik lag al om 20:15 uur in bed na een erg fraaie zonsondergang met bergen op de achtergrond en aan een mooi meer. Wildkamperen geeft toch de meest pure ervaring.

De volgende ochtend zaten er ijskristallen op mijn fietstassen. Ik zat op zo’n 700 meter hoogte en ben nu wel benieuwd wat de laagste temperatuur die nacht was.

Roros was een aardig plaatsje, een mijnbouw plaatsje met unesco status. De toeristen vetzieken het wel: ik betaalde hier bijna de dubbele prijs voor de camping: ruim 20 euro voor een slecht stukje gras aan een lawaaiige weg. Achteraf had ik de tent gewoon buiten hey plaatsje moeten zetten, maar ik was erg moe van de matige nachten en lange fietsdagen.

Niettemin heb ik het plaatsje uitgebreid bekeken, best fraai maar wel veel rijke luxe toeristen dus veel te goed onderhouden houten huisjes met zilvergallerie, lingerie zaken, keramiek, kunst en nog meer van dit soort zaken die voor mij het authentieke ouderwetse karakter wat aantasten. De relatief jonge maar grote kerk was alleen op zaterdag voor bijna 5 euro entree te bezoeken. Het was zeker de moeite waard, maar wel flink toeristisch.

Ik had overigens de tocht kunnen voortzetten als ik in Roros een geschikte winter slaapzak zou kopen. Of een tweede zomerslaapzak die ik in de andere slaapzak stop. Echter had ik geen zin om onvoorbereid spontaan 300 tot 400 euro te investeren in een slaapzak waarvan ik niet weet hoe vaak ik die hierna zou gaan gebruiken. Tevens zit ik met het ethische aspect van het gebruik van dons: dit betekent naar mijn idee toch dierenmishandeling, hoewel ik nu ook voor het eerst een slaapak van dons heb, waarvan de fabrikant beweert dat het diervriendelijk is. Maar eigenlijk vertrouw ik dit niet. Tevens is gebleken dat het incidenteel meetdere dagen bijna onafgebroken regent waardoor ook de slaapzak op een gegeven moment toch klam en vochtig wordt. En dan verliest dons veel meer van zijn isolatiewaarde dan synthetisch. Tevens droogt dons veel langzamer dan synthetisch. Een ander nadeel van dons is dat ik het moeilijk te wassen vind: nooit meer dan30 graden celcius en altijd mey een mild wasmiddel. Kortom, ik weet niet wat ik nu voor slaapzak wil? Dons heeft wel als voordeel dat hey compacter, lichter en comfortabeler aanvoelt dan synthetisch.

Over de teeugreis: in Roris kocht ik gistermiddag na aankomst een treinkaartje voor vandaag naar Oslo. Daat zou ik beslissen per trein, boot of vliegtuig terug te gaan. Ik arriveerde eind van de middag in Oslo en plande aanvankelijk hier te overnachten. Ik fietste eerst naar het kantoor van Colorline voor de verbinding Oslo – Kiel. Dit kantoor was gesloten en fietste door naar de andere haven naar het kantoor van Stena Line. Dit kantoor was wel open en hier werd ik erg vriendelijk geholpen. Hier kon ik een kaartje kopen voor de bootverbinding Oslo – Fredrikshavn. De dame vroeg of ik vanavond mee wilde. Maar dan arriveet ik toch ’s nachts? vroeg ik. Nee, je arriveert ‘ morgens. Je slaapt op de boot. Ik vroeg of de dag boot goedkoper was, maat er was alleen een nacht boot. Ik vroeg naar de prijs voor 1 persoon met fiets en hut: ongeveer 100 euro. (bijna 800 NOK) Ik besloot dat te doen. Een eigen hut met douche en ik bespaar een nacht op de camping in Oslo. Tevens reis ik terwijl ik slaap. Ook uit milieu overweging vind ik reizen per trein en boot beter dan reizen per vliegtuig. Daarom kijk ik tegeneneoordig helemasl niet meer naar de prijs van een vlucht omdat vliegen tegenwoordig toch bijns altijd goedkoper is. Maar ik vind het jammer om een reis uitgevoerd met klimaatneutraal voertuig af te sluiten met het meest milieu belastende? voertuig – het vliegtuig. Tevens vind ik gevoelsmatig het terug reizen over land beter passen bij het fietsen. Als je iets wilt veranderen in deze wereld moet je dat toch vooral zelf doen en niet vetwachten dat de anderen dat doen. Overigens blijf ik het vliegtuig wel een indrukwekkend voertuig vinden.

Morgen arriveer ik om 07:00 uur in Fredrikshavn waat ik een trein naar Flensburg plan. Dan nog een dagje door Duitsland en ik ben weet thuis. Dus kort na aankomst on Oslo kan ik direct het boot dek oprijden, nergens hoef ik te wachten! Al het personeel op hey dek is bijzonder goed gehumeurd, later blijkt dit schip onder de Zweedse vlag te varen en dat verklaart het vrolijke gedrag. Ik moet toch zeggen dat ik van alle Scandinavisch landen de Zweden het vrolijkste volk vind. De andere landen zijn ook allemaal okee, maar de Zweden zijn voor mij net wat vrolijker en spraakzamer.

Ik zal bij thuiskomst de foto’s van de laatste dagen in Noorwegen plaatsen – naar eigen zeggen fraaie foto’s omdat het elke dag prachtig zonnig weet was en omdat ik, puur toevallig, voor een zware onverharde weg koos, met enige twijfel bij aanvang – omdat de verharde weg waar ik op zat ook rustig was. De eerste kilometets baalde ik dat im de erg matige onverharde weg had genomen: het ginh continu stijl op en neer en tijdens het klimmen in de brandende zon schoof het voorwiel naar links en rechts, het was slopend en het zou nog zo’ 25 km duren tot de volgende weg. Gelukkig had ik bij het meertje waar uk had overnacht i.v.m. watergebrek water uit het meer gehaald en voor de zekerheid gekookt. Tevens tapte ik vlak voor deze weg bij een toilet nog wat water dat goed van pas kwam: op deze 25 km dronk ik zo 1,5 liter weg. Gelukkig werd het iets vlakker en de natuur was zeer fraai, ik denk veel mooier dan het traject langs de verharde weg. En geen enkele automobiel afgezien van een incidenteel geparkeerde SUV automobiel van jagers. Dit traject was de zoveelste onverwacht mooie ongeplande ervaring van deze tocht.

Tevens wil ik bij thuiskomst een selectie maken van de foto’s en deze zullen na nabewerking een hoger dynamisch bereik hebben waatdoor ze naar mijn smaak nog mooier zijn.

Zoals ik na elke Scandinavie fietsvakantie zeg, heb ik het plan een volgende keer echt eens de andere kant, het zuiden, op te gaan. Ik ga sinds mijn eerste solo tocht in 2006 per fieys naar Scandinavie. In 2006 fietste ik onervaren alleen tot Geilo in zuid Noorwegen. Ik fietste mijzelf “kapot” door de zware noorse bergpassen omdat ik erg gefixeerd was op constante dagafstanden. Er was niemand om mij af te remmen og corrigeren.

Hey jaar daar op, 2007, had ik hier van geleerd en maakte ik een veel grotere tocht via Duitsland, Denemarken, naar Zweden, Sarna, Mora, Uppsala, Stockholm en Goteborg terug naar Denemarken en daar per toen nog bestaande bootverbinding naar de Faroer Eilanden en daar per boot naar Schotland en daarna per boot terug naar Nederland.

In 2008 fietste ik vanaf huis via zuid noorwegen, Rallarvegen, Flam, Sognefjord, de hoogste bergpas van Noorwegen, Gol, Geirangerfjord naar de kust bij Molde, Trondheim en verder via kustweg 17 naar Bodo en de Lofoten. Na thuiskomst nog een kleine tocht naar het Ruhrgebied.

In 2009 fietste ik van huis naar Zweden, Oland, de Aland eilanden naar Finland en door het midden van Finland naar Lapland, Oulu, Rovaniemi, naar Finnmark en de Noordkaap.

2010 en 2011 voelde ik mij mentaal slecht door ziekte familie en kwam ik niet ver.

2012 was weer een hoogtepunt, dit keer per ligfiets een erg geslaagde tocht van huis door het midden van Zweden naar Vardoe, Noorwegen, nabij de Russische grens.

2013 was aardig maar nist bijzonder. Ook wat problemen met blessures. Ik fietste routine matig twee maal naar Scandinavie – zuid Zweden en zuid oost Finland

Dit jaar kwam ik niet verder dan Denemarken door pols en achterwerk klachten en drukte op campings. Daarna toch nog een onvetwacht goede tocht naar Noorwegen.

Ik beschouw deze tocht als voorlopig laatste Scandinavie tocht. Het begint toch steeds bekender te worden dus wil ik proberen volgende keer echt eens naar bijvoorbeeld Frankrijk en Spanje te fietsen. Toch kijk ik met een erg tevreden gevoel terug op de vele Scandinavie kilometers.