Maandelijks archief: augustus 2014

Vejle

Vandavond ben ik na een stevige tocht in Vejle aangekomen. Ondanks dat het voor het afbreken van de tent tot begin van de avond grotendeels regende was het een erg aangename dag.

Ik had geen last meer van de geirriteerde huid en de kleur van het licht en de natuur is ondanks de nattigheid fraai. Ik heb ondanks de grote afstand, die onbekend is door defecte gps, veel naar eigen zeggen fraaie foto’s gemaakt. Ik merk ook dat ik mij mentaal beter voel als ik de hele dag door kan fietsen. Zo blijf je in een bepaalde flow en de voortgang op de kaart werkt ook motiverend. Tevens voel je een aangename combinatie van vermoeidheid en adrenaline?

Ook vandaag twee kleine pech gevalletjes die ik snel kon verhelpen: een los boutje van de voorste tassen drager, vermoedelijk omdat voor vertrek al een busje kwijt was. Daarom nu tegen de voorvork vast gezet, ik verwacht dat hij voorlopig vast blijft. Vlak voor Vejle kon de voorderailleur de ketting niet meer opschakelen uit het kleinste blad, gelukkig geen gebroken kabel maar een losse kabel die snel weer vast is gezet.

De stevige wandelschoenen kwamen vandaag goed van pas toen ik een stijle helling wilde afdalen en een klein stroompje dat door een groen dal liep wilde oversteken om foto’s te maken.

Ik heb nog niet de moeite gedaan om foto’s te plaatsen omdat fietsen nu prioriteit heeft. Ik zal proberen binnenkort wat foto’s hier te plaatsen en tevens een backup te maken van alle tot nu toe gemaakte foto’s want ik heb naar mijn mening veel bijzondere plekjes bezocht en vastgelegd.

Met de knie gaat het ook goed: vandaag waren er veel korte maar soms stevige klimmetjes en afgezien van een incidenteel stijf gevoel geen toename hiervan. Nu voel ik ook niets. Noorwegen wordt hierdoor een optie.

Toch nog op fietsvakantie

Afgelopen maandag besloot ik met veel twijfel vanwege aanhoudende knie klachten toch per fiets naar Scandinavie te vertrekken. De drie dagen voor vertrek had ik niet gefietst en de irritatie bij de rechter knie nam toe.

Maandag fietste ik naar Leer in Duitsland. Ik fietste fraai langs de Eems, dit is bekend gebied. Het was de eerste nacht behoorlijk koud, met kleding aan moest de slaapzak rits helemaal dicht. Deze slaapzak is dus ongeschikt voor winterkamperen.

De volgende dag fietste ik langs een onverwacht fraaie zelf gemaakte route langs de Jumme naar Wilhelmshaven. Er was veel te zien: oede kerkjes, kasteeltjes, een erg fraai oer bos, keekhoven, meanderende rivieren en de waddenkust. Het weer was ook erg goed, iedere dag zon.

op dag twee voelde de knie slecht aan ondanks het lage tempo en kleine dagafstanden. Op dag drie voelde het opeens veel beter aan maar begon mijn rechter voet geireiteerd aan te voelen. Ook het rechter onderbeen voorzijde voelde stijf aan. Ik wantrouwde mij zeer soepele schoenen en kocht in Bremerhaven zonder lang nadenken een paar stevige hoge lederen wandelschoenen. Na een halve dag gebruik van deze vrij lompe schoenen waren de vietklachten verdwenen. Echter zweet je bij deze temperaturen wel sneller in deze schoenen.

Het stuk na Wilhelmshaven was saaier. Via Schleswig en Flensburg ben ik vandaag naar Aabenraa in Denemarken gefietst. Gisteren fietste ik 137 kilometers dus het gaat weer de goede kant op. Helaas daarna ondanks fietsbroek wel huid irritatie tusaen mijn benen. Vandaag een tweede fietsbroek in Flensburg gekocht want het lukt niet on dagelijks te wassen en te drogen. Hopelijkt komt dit problewm ook goed.

Verder gaat mijn Canon fotocamera ook steeds vreemder doen: regelmatig wil hij niet aan omdar hij meent dat de accu die nig niet leeg is opbieuw opgeladen moet worden. Ook klapt de lens soms uit maar blijft het scherm zwart.

Het vervelendste is dat vandaag mijn Garmin oregon 450 gps apparaat van slechts 2,5 jaar oud ophield met normaal functioneren: als ik fiets zie ik regelmatig geen kaart maar een blauw scherm. Ook krijg ik bij herstarten vreemde meldingen te zien over een receiver en niet ondersteunde apparaten. Vanmiddag kreeg ik een statysscherm te zien met technische info en daarna animaties mer kleurpatronen. De dagafstand wordt niet meer bijgehouden en er worden er veel onjuiste rechte track lijnen getekend. Vandaag zou ik 12377 kilometers hebben afgelegd.

Ook de rits van mijn portemonnee is stuk zodat het muntgeld er steeds uit viel dus kocht ik vandaag een nieuwe. Wat mij stoort is dat veel producten gemaakt zijn om binnen korte tijd weer weg te gooien. De ritssluiting van mijn nieuwe Haglofs jas werkt ook erg matig. Als dit niet snel verbeterd breng ik de jas terug. Ook is een GP aa batterij door kortsluiting doorgebrand. Deze dure batterijen hebben een papier-achtige afsluiting die snel loslaat. Ik denk dat hierdoor de kortsluiting is ontstaan. Ik vraag mij nu af hoe ik deze batterijen veilig kan bewaren.

Met mij gaat het gelukkig behoorlijk goed, afgezien van de geirriteerde huid. Ik fiets nu verder naar noord Denemarken waar ik zal beslissen per trein naar huis te gaan, of per boot naar Noorwegen over te steken, of om per boot naar Zweden over te steken.

Trainingstocht naar Haren en Meppen

Vandaag besloot ik maar een stukje te fietsen met de rechtop fiets. Tot Haren voelde ik rondom de rechter knie nog wat stijfheid, die daarna verdween en niet meer terug kwam. Bij de Dankernsee nam ik een pauze aan het strand om wat te eten. De knie voelde duidelijk beter aan dan afgelopen tocht. Nog niet 100%, maar er lijkt toch verbetering in te zitten.

Het was een standaard trainingsrondje dat ik op laag tempo heb gereden, met de ligfiets rijd ik zo’n 5 km/uur sneller, maar ik ben nu al blij als ik het nivo van 80 km/dag haal. Op laag tempo kom je er ook wel.

Verder was het geen bijzondere tocht, de koffie in Meppen smaakte nergens naar en de vrouw in de bakkerij was niet erg spraakzaam. Ook kreeg ik nog twee regenbuien over mij heen maar ’s avonds klaarde het op en was het ontspannen fietsen langs het nieuwe Koning Willem Alexander kanaal. (hoe bedenk je het…) Maar dat kanaal is leuk om langs te fietsen. Het voelt niet bepaald zomers meer, het voelt meer als herfst. Het wordt voor mijn gevoel ook al snel donker.

Ik doe inmiddels ook wat oefeningen om de spieren boven mijn rechter knie te trainen. Ik hoop snel weer voldoende hersteld te zijn om op fietsvakantie te kunnen.

Total distance: 85840 m
Total Time: 06:50:47
Download

Een bezoek aan de sportarts

Vandaag ben ik per bus naar Groningen gereisd voor een bezoek aan het Sportmedisch Centrum in het UMCG. Een vorige keer bezocht ik een sportarts in Emmen, maar dit keer wilde ik naar een andere sportarts. Aanvankelijk overwoog ik nog het Maxima Medisch Centrum in Eindhoven / Veldhoven, maar aangezien ze daar niet specifiek naar ligfiets houding wilden kijken besloot ik niet zo’n eind te willen reizen en naar Groningen te gaan.

Ik was aanvankelijk wat sceptisch en twijfelde of ik met dit bezoek wel wat zou opschieten. Echter bleek de sportarts een erg vriendelijk, vlot en duidelijk persoon te zijn. In korte tijd legde hij uit dat mijn rechter knie wat gestrekter was dan de linker knie. Ook is het rechter been iets minder stabiel. Vervolgens mocht ik even gaan liggen en bekeek hij het rechter been en vertelde dat de spieren boven de knie minder mooi ontwikkeld waren dan de spieren van het andere been. Hij noemde enkele mogelijke oorzaken: scheefstand voet, of iets boven de knie, bekken of rug, maar daar ging hij niet verder op in. Ook merkte hij een mogelijk beenlengte verschil op, het leek er op dat het rechter been langer was dan het linker been.

Daarna zei hij: “je knie is helemaal droog”. Ik dacht even dat hij een slechte boodschap gaf, echter bleek dat juist goed te zijn. Ik hoefde mij absoluut geen zorgen te maken om schade aan de knie, ook niet in de toekomst. Doordat de spieren in het rechter bovenbeen wat minder goed ontwikkeld zijn door onbekende reden, worden de kniebanden meer belast wat resulteert in mijn klachten. Dit kan geen kwaad en ik kan gewoon blijven fietsen. Het zijn geen hele belangrijke onderdelen van de knie. Wel raadde de arts aan om in de toekomst een fysiotherapeut te bezoeken om de spieren te trainen.

Momenteel zou de knie zo’n 70% belastbaar zijn, voldoende dus om te blijven fietsen. Hij zag geen probleem in het ligfietsen. Een kleine hoeveelheid stijfheid of irritatie was geen reden om niet te blijven fietsen, ik kan dan ook paracetamol gebruiken zonder problemen.

Het lijkt er dus op dat ik het wat te negatief ingeschat heb, hoewel ik het nog steeds niet helemaal kan geloven omdat ik de knie nog steeds wel wat voel in de vorm wat stijfheid. Ik kwam in ieder geval met een voldaan gevoel weer uit het ziekenhuis.

Richting Adorf

Vandaag heb ik weer een stukje gefietst op de rechtopfiets, dit keer naar het moeras / veengebied iets onder Adorf. Hier ligt een MIG 23 straaljager aardig verstopt op prive terrein. De straaljager uit de tocht die ik eerder maakte was een MIG 21 straaljager. Nou heb ik niet veel met oorlogs dingen, maar het is toch een object dat niet meer in gebruik is en het is wel indrukwekkend om eens van dichtbij te bekijken.

Toen ik bij het terrein arriveerde zag ik eerst een plaggenhut. Er stond een geopend hek met een paal met intercom aan de linkerzijde en aan de rechterzijde was een brievenbus aan een paal bevestigd. De paal liep omhoog en boog horizontaal tot halverwege boven het pad en aan het uiteinde was een camera gemonteerd. Ik wilde toch wel graag even die straaljager fotograferen en ik vroeg mij af hoe brutaal ik zou zijn als ik het terrein op zou rijden. Ik besloot het maar gewoon te doen en vriendelijk om toestemming te vragen.

Nadat ik het aardig lange pad had afgefietst kwam ik bij een woning met oprit waar een grote niet geheel ongevaarlijke ogende hond blaffend op mij af kwam en hij liet ook even zijn tanden zien. Bij de woning zat een vrouw op een bank. Ik besloot de hond te negeren, tegenwoordig ben ik niet meer bang voor de meeste honden. Het grappige is dat zodra je de meeste honden negeert ze wat lijken te gaan twijfelen aan hun autoriteit. Op het laatst ging de staart bewegen dus de hond was van de waakzaam mode naar de sociale mode overgeschakeld. Ik vroeg de vrouw of ik de straaljager mocht bezoeken en daarvoor moest ik bij de eigenaar zijn, die zat iets verderop op een grote graafmachine veen af te graven.

Ik fietste naar hem toe en hij schakelde de grote graafmachine uit en stond mij vriendelijk te woord. Hij sprak Nederlands en het was geen probleem dat ik het vliegtuig ging fotograferen. Hij vertelde dat zijn vrouw er nog in gevlogen had en dat hij zelf ook jaren lang vloog. Er lag ook een landingsbaan, wat ik al had gedacht omdat ik vooraf de satellietbeelden van dit terrein had bekeken.

Daarna ben ik via de Meerstalblokken terug naar huis gefietst. Dit keer was er ondergaande zon met geel gekleurd licht.